JAROCIN '85
JAROCIN
'85
"(...) Koncert REPUBLIKI przypominał najlepszy amerykański thriller. Zaczęło sie od gwizdów, obelżywych okrzyków i transparentów. Wyjście zespołu na scenę powitał grad pomidorów i torebek z mlekiem. Po kilkunastominutowej przepychance, Republika zaczęła grać... Tylko wielkie zespoły mogą wyjść z takiej sytuacji obronną reką, a najwieksze przeksztalcić w swój triumf. Republika wybroniła się swoją muzyką i to nie starymi hitami, lecz wlaśnie nowymi numerami. W odróżnieniu od naszych dinozaurów, zajętych podbijaniem rynków zachodnich, ktorzy przy tym doprowadzają swoją muzykę do granic groteski, Republika ewoluuje. Pytaniem jest tylko, czy Ciechowski pójdzie w tych przeobrażeniach do konca i nie będzie starał się nadać nowym utworom pewnej dozy komercyjności. Jeżeli się nie zawaha to możemy spodziewać się jednej z najlepszych płyt w historii naszego rocka. Jeśli ktoś oczekuje zakwalifikowania Republiki w jakiś przedział, to jedynym rozsądnym wydaje się PONADCZASOWOŚĆ." Grzegorz Brzozowicz, Przemysław
Mroczek |
- Koncert Republiki w
Jarocinie w 1985 roku?  Do dzisiaj włosy mi się jeżą,
kiedy sobie pomyślę, co się mogło wtedy stać. Z
dzisiejszej perspektywy trochę rozumiem ten gniew. Bycie
fanem Republiki w roku 1984 czy 1985 nie było proste -
to był stan nieustannej walki z innymi formacjami. Kiedy
ówcześnie zapuszczałem grzywkę, nie przypuszczałem
nawet, ze naśladujący mnie fani kojarzeni będą z tzw.
popersami. Na nasz zapowiadany w 1984 r. koncert do
Jarocina przyjechało mnóstwo fanów Republiki z
grzywkami. Mieli z ich powody mnóstwo przykrości, a w
dodatku - koncert nie z naszej winy został odwołany.
Rok później, gdy w końcu weszliśmy na estradę, byli
wiec wyjątkowo wściekli. Nienawidziła nas tez reszta
rockowej publiczności, bo radio prezentowało upupiony
obraz Republiki, nadając tylko nasze najgrzeczniejsze
piosenki. O tym, co naprawdę graliśmy, mogli zaś
wiedzieć tylko ci, którzy chodzili na nasze koncerty.
Pierwsza rzecz, jaka usłyszeliśmy wtedy po wyjściu na
scenę, to gigantyczny gwizd. I potem poleciał na nas
deszcz maślanek i pomidorów. Kiedy się trochę
uspokoiło, zapytałem przez mikrofon: "Czy znajdzie
się wśród was jakaś szmata do wytarcia
instrumentów?" i po chwili rzeczywiście ktoś we
mnie rzucił szmata. Zagraliśmy koncert z wściekłości
za te niezasłużoną krzywdę. Chcieliśmy pokazać, ze
nie jesteśmy chłopaczkami, których można
przepłoszyć jednym tupnięciem. I wygraliśmy.
Pamiętam, ze koncert zakończyliśmy "Moja
krwią", której wysłuchano w absolutnej ciszy.
Potem były oklaski, śpiewy "Sto lat" i
prośby o bis, ale ja uznałem, ze ta publiczność nie
zasługuje na bis.GZREGORZ CIECHOWSKI Zobacz także: |
"Zabrania sie zabraniac"
